Die Werfbobbejaan is ’n donker, onrusbarende roman wat afspeel in ’n afgeleë hotel in Zululand, waar ’n bobbejaan ’n voortdurende, bedreigende teenwoordigheid is wat ’n jong vrou se bewegings fyn dophou. Die gevaarlike landskap is vol dromme, legendes en wese wat reguit uit nagmerries lyk.

Die personeel fluister oor imfene – die bobbejaan van die nagwandelende towenaar – en die spanning verdik, met ’n gevoel dat iets onafwendbaars en gevaarlik naderkom. Hierdie roman meng erotiese spanning, mistiek en Afrikaanse mite in ’n verhaal gelaai met vrese, noodlot en sielkundige intensiteit. Dit is nie ’n sagte verhaal nie; dit kyk jou reguit aan en hou jou vas.

Dit was asof die bobbejaan haar verwag het. Hy het sonder waarskuwing na haar gespring, die tand ontbloot, die woede vlak in sy smal oë …

In die maande hierna, by die afgesonderde Zululandse hotel, sou sy altyd bewus wees van die donker oë wat elke beweging van haar dophou, die geroggel wanneer die ketting hom terugpluk en wurg, sy rusteloosheid in die nag.

Ook die geil landskap met sy klam hitte, gedempte tromslae en groot spinnekoppe wat geruisloos uit die bome neerdaal, was vir haar vreemd, selfs vyandig. En geheimsinnig die legendes wat onder die werkers leef, hulle draaie laat stap rondom imfene, die bobbejaan – ryding van uMthakathi, die bose towenaar wat in die nag loop.